Konkurs jednego wiersza w Chojnicach. Oraz impreza. Wrażenia mieszane.
Dziś otrzymałem pocztą tomik pokonkursowy. Znalazłem się wśród modnej ostatnio kategorii „wyróżnionych drukiem”. Wiersz, który wysłałem był taki sobie („grzanki”, nie ma go na forum). Moim zdaniem - odkąd go napisałem aż do teraz - nic nadzwyczajnego. Nie mam więc wielkiego powodu się obrażać, chociaż dostał nieco mniej, niż się po nim spodziewałem. Jeśli jednak krytykuję werdykt, nie ma w tym nic osobistego. Cóż, po prostu zdarza się.

Tknęło mnie jednak co innego. Chodzi o to, z czym przegrał. Niestety poziom wszystkich wyróżnionych i nagrodzonych tekstów był taki sobie. I mało tego, że jury pechowo dostało zaprawdę słaby zestaw, to zrobiło z tym zestawem coś dziwnego.

Wnioski z lektury: jurorzy (przynajmniej w tym składzie - Z. Joachimiak, J. Suchanek, Ł. Gocek) preferują wiersze długie i bardzo długie, skomplikowane, chwilami bełkotliwe, przegadane, erudycyjne, „nowoczesne” (w znaczeniu sprozaizowane, z kropkami, przerzutniami i podwórkowym językiem), zahaczające o ciężkie problemy egzystencji ludzkiej. Mile widziane słownictwo obce, wstawki slangowe, egzotyczne scenerie. Egzotyczne bardziej w stylu rynsztok Nowego Jorku, niż wesele w Indiach. Warto wziąć to pod uwagę dobierając teksty do wysyłki.

Cóż, gusta to gusta. Ja tam chętnie dyskutuję o gustach i z gustami, ale prawa do nich nie odmawiam. To wszystko jednak jest do wytrzymania. W końcu nobody's perfect, jak to wdzięcznie zauważyli panowie z Deep Purple. A „kto jest bez winy (...)” - jak to wdzięcznie zauważył Zbawiciel. Wybaczam cały zamęt estetyczny tego doprawdy specyficznego konkursu. Stało się jednak coś, co mnie zdziwiło.

Zacytuję wiekopomną sentencję wklejoną tuż przed protokołem jury:
„Jury, które pracowało w składzie (...) po powiadomieniu pani Marty Wołoszko, laureatki trzeciej nagrody, otrzymało oświadczenie pani Elżbiety Wysockiej, że czuje się współautorką nagrodzonego wiersza. Jury stoi na stanowisku, że to ciekawy przypadek tworzenia wspólnie wierszy i gratuluje pomysłowości, lecz przede wszystkim potwierdza, że nagrodzony wiersz reprezentuje wysoki poziom artystyczny”.

Innymi słowy. Wygląda na to, że pani Wołoszko splagiatowała cudzy tekst i po wprowadzeniu kilku zmian wysłała go na konkurs. Jury uznało to za niezwykle pomysłowe i jeszcze bardziej cieszy się ze swojej fachowości.

Mało tego, od jakiegoś czasu pojawiają się informacje, że pani Wołoszko zrobiła to więcej, niż jeden raz.

Trójka arbitrów nie zna pojęcia plagiatu i nie wie, że prawo karze za taki proceder. Stąd pewnie (brak doświadczenia lub głupota - do wyboru) uznali plagiat za „niezwykle pomysłowy”. Pewnie w swojej marnej inwencji nawet nie wpadli na błyskotliwy pomysł, że w ogóle tak można. A już zupełnie nie przyszło im do głowy, że plagiat należy tępić, a nie nagradzać.

Zgroza!

No cóż, podobne wrażenia odniosłem czytając werdykty jury w innych konkursach.

to dodam tylko, że paradoksalnie najlepszy moim zdaniem wiersz w zestawie to właśnie splagiatowany tekst pani Wysockiej.
Dostał trzecie miejsce :)

rozstrzygnięcie sprawy wydaje mi się kuriozalne... albo jest plagiat (i da się to udowodnić) albo go nie ma... formuła o 'współpracy' jakoś nie mieści mi się nigdzie
wiem, że jury zwykle nie ma szans w trakcie czytania prac konkursowych na to, żeby wpaść na trop plagiatu - musiałby to być naprawdę wyjątkowy zbieg okoliczności, żeby ktoś z jurorskiego gremium trafił wcześniej na mało znany tekst, który właśnie został ukradziony (sama kiedyś upierałam się przy nagrodzeniu wiersz, w którym zachwycił mnie jeden wers, powtarzający się jak refren... dopiero bodajże rok po rozstrzygnięciu konkursu dowiedziałam się, że wers był przez autorkę 'zapożyczony'...)
nie chcę tu przesądzać o czyjejkolwiek winie albo jej braku - za mało wiem na ten temat, wiem, że bywa bardzo różnie, ale na pewno obowiązkiem jury, kiedy dowiaduje się o podejrzeniu plagiatu, jest jednoznaczne rozstrzygnięcie problemu - to co zrobiono w tym konkursie wygląda na jawną kpinę

a co do werdyktu... tego i innych - sama czasami się dziwię dlaczego takie a nie inne wiersze wygrywają, ale bardzo rzadko (jak do tej pory dwa, może trzy razy na setki werdyktów) mam skojarzenia, że na rozstrzygnięcia miały wpływ sprawy inne niż merytoryczne.
przede wszystkim nie ma jednoznacznych kryteriów co jest dobrą a co złą poezją - są różne nurty, różne preferencje. tak długo jak nie są nagradzane utwory ewidentnie wtórne i z błędami (ortograficznymi, gramatycznymi, merytorycznymi) werdykt trzeba uszanować...
a że pewnych decyzji nie rozumiem? cóż... może jak zrozumiem wszystko to będzie znaczyło, że najwyższy czas umierać ;)

Moim zdaniem na ten konkurs po prostu przyszły słabe teksty i trudno było znaleźć jakiś wyjątkowo dobry. O sam werdykt trudno mieć pretensje, chociaż jakość nagrodzonych utworów moim zdaniem przewyższa nienagrodzone jedynie erudycją i stopniem komplikacji. Nagrodzono sprawność mózgów autorów, same wiersze są... bo ja wiem?
Kwestia kryteriów. Wielkiej poezji moim zdaniem tam nie odnajduję, ale jury trudno o to winić.

Współpraca wymaga zgody obu stron. Albo dwie osoby piszą wspólnie wiersz i podpisują się pod nim, albo mamy do czynienia z kradzieżą. Jury, które zachowuje się w taki sposób po prostu zachęca do dalszych kradzieży. Gdyby notka brzmiała w stylu:
"Przykro nam z powodu takiego a takiego" + jakieś wyjaśnienie, byłoby znacznie lepiej.
Ale notka brzmi inaczej. Brzmi źle.

Dowiedziałem się też, że są jakieś problemy z organizacją. Teoretycznie mają w planach zapraszać wszystkich biorących udział. Jednak ja o imprezie dowiedziałem się dopiero, kiedy przyszedł pocztą tomik. Pomimo, że jestem w nim wydrukowany, nie było zaproszenia i wiem, że nie jestem jedyną niepowiadomioną osobą. A przecież impreza finałowa to podstawowy kawałek całej inicjatywy. Ktoś się tam w czymś pogubił. Nie wiem, jak było w innych edycjach, ale w tej nawalili.
Coż, poczekamy na następną.

Zarechotałam. Ciekawe, czy "grzanki" chociaż stanęły im z gardłach...

zarechotałam , ale również przez to co przeczytałam. a więc: "że prawo kara za taki proceder."
kara, kara!
:))

wiem, pisze się 'karze', ale ja góral jestem.
kara, szepta, żebra (zamiast żebrze) itd. tu i ówdzie takie formy są poprawne, bo... wszyscy tak mówią. na mojej wsi również :)
ale znam te prawidłowe, po prostu czasem piszę sercem góralskim a nie mózgiem literackim.